Lezertjes! Ik zou met Antonio M. Montes vandaag ‘iets met de boot’ gaan doen, maar gisterenmiddag begonnen mijn ruitenwissers steeds langzamer te werken. Gelijk door naar de garage. Er was zelfs tijd om er naar te kijken! De crisis doet wat voor de eenzame consument! Het duurde uren, maar toen mocht ik toch horen dat de ruitenwissermotor stuk was. En die was dus niet in voorraad.

Mensen, geef alle hoop op dat er bij uw merkdealer ook maar het kleinste, meest gebruikte onderdeel in voorraad zou zijn. ‘Te duur’, een magazijn, een magazijnmeester, voorraadadministratie: ”we zijn toch niet gek?”

Morgen rond twaalf uur zou de oto weer klaar zijn. Als troost werd ik door een aardige werkstudent naar huis gereden, gratis... Al om elf uur het bevrijdende telefoontje. Klaar! Ennuh, 330 euro. Nou is die auto iets over de drie jaar oud en we hebben zoiets als de wettelijk geregelde consumentenbescherming, helemaal buiten zoiets als garantie om. En een ruitenwissermotor, die wordt geacht toch minstens tien jaar mee te gaan in plaats van drie. Theoretisch zou je dus 70% korting moeten krijgen op die motor, maar dat is écht theorie. Bovendien bestaat het bedrag van 330 euro voor het grootste deel uit arbeidsloon. Nou, ik kon 10% korting krijgen op het totaalbedrag en niet meer. Alles wat ook maar een dág buiten de twee jaar garantie valt – voor mij drie jaar want ik had die garantie met een jaar verlengd -  dat moet de dealer zelf betalen, niet de importeur. Arme dealer. Snik! Ik heb wel het motortje opgeëist want dat is wettelijk mijn eigendom. Ik ga eens kijken of ik het openkrijg, wat of er precies stuk gegaan is. Het zal wel in het vertragingsmechanisme naar de wissers zitten. Gelukkig krijg ik straks allerlei mails en telefonische enquettes over hoe of ik de service van Renault vond. Overigens is dit de standaard gang van zaken bij garages, maak je geen illusies.

Ziezo, koffie zetten en inladen. Het regent niet, maar het waait stormachtig. In de verte zie ik een loodgrijze hemel. Nee, geen boot vandaag, gewoon maar wat rommelen. Ik ga het eerst proberen aan de Tuinbouweeg te Made. Daar liggen twee vijvers bij een bloemenkwekerij (Batist). Het zal me benieuwen hoe lang of het duurt voordat ik word weggestuurd. Ik ga aan de gang met de onvolprezen jerkbait de Busterjerk. Ja, die doet het toch net weer wat beter dan de imitatie van Spro, eerlijk is eerlijk. Jammer, want de Spro kost de helft. Het is behoorlijk koud, het ‘lekkere’ van de afgelopen dagen is uit de lucht. Na wat gegooi loop ik vast. Een witte buik komt omhoog, spartel, en los. Dat was geen gekke snoek. Ik werp nog een aantal keren, maar hij doet het niet nog eens. Straks nog eens overdoen met iets anders. Aan de overkant staat een trotse villa, zo’n Brabantse taart, er ligt ook nog een bootje aan de kant, dus de kans dat dit privéwater is, is levensgroot. Ik zie al beweging in de kamer...

Ik krijg verder geen beet en pak een flinke deltaspinner met pluimen. De zesde worp klapt ie er op hoor! Grote kolk, de vis slaat een gat in het oppervlak en lost alweer. Ik zet er een flinke Pako op. Daar het water behoorlijk troebel is kalk ik nog gauw even de holle kant van de lepel in met wit type-ex. Na een aantal worpen probeer ik het oude lepel-trucje dat me eerlijk gezegd nog nooit een aanbeet opleverde. Ik trek de lepel een stukje omhoog en laat ‘m vallen. Bij de derde keer zit ie er weer op mensen! En nu goed. Het is een snoek van een centimeter of 75, kerngezond. Ik land ‘m met de gripper. De lepel zit nogal voorin en heeft in het plafond van de bek ingehaakt, dat gebeurt niet veel. Leuk, een snoek in drie etappes...

Leuk, een snoek in drie etappes...

Even verderop ligt nog een grote vierkante put. Helaas zijn de wanden weer eens steil én hoog, de grote pest van Brabant. Een paar jaar terug sloeg een oude levendaasvisser er in een uurtje drie mooie snoeken uit. Die gingen dus mee. Toch eens even proberen. Erg diep lijkt de put niet, en hij is vrij vuil. Maar met een hoog geviste lepel is het goed te doen. Helaas, geen aanbeten.

Ik houd het maar even op water waar ik wél iets ving. Dat was de Veste. Ik probeer het putje bij de Emmaweg. Het is er weer glas- en glashelder. Toch krijg ik er bij de derde worp gelijk al een snoekje op, alweer op de Pako. Nou moet ik er wel even bijvertellen dat ik die Pako’s voorzie van een dunne laag bladlood aan de binnenzijde, gewoon op maat geknipt en ingeplakt, dan kun je wat sneller en eventueel wat dieper vissen. De actie wordt er niet door beïnvloed. De snoek verzet zich nauwelijks. Het is een donkerbruin, haast zwart exemplaar, maar op de foto komt dat niet goed uit.

Snoek! Een donkerbruin, haast zwart exemplaar...

Ik kam het hele stuk aan twee kanten goed uit, maar ik krijg geen stootje meer. Even naar Fauna, kijken of dat ze al nieuwe spullen binnen hebben. Er is wel wat nieuw kunstaas, maar boven de 20 euro haak ik meestal af. Wie vertelde me nou toch dat er geen Pako lepels meer gemaakt werden? Mogelijk zag ik een dergelijk bericht op internet. Het blijkt onzin. Er zijn ook grote spinnerbaits binnen die er goed uitzien. Maar 19,90 euro? Hmm... Ik koop een grote dubbele pluimspinner voor minder dan de helft. Daar ga ik een flink stuk lood voor zetten om ’n relatief diep te kunnen vissen. Volgens mij zien snoeken niet vaak grote spinners voorbij bonken op meer dan drie meter diepte...

Oh ja, nog iets. Vroeger toen was ik echt een goudman. Zilveren kunstaas, dat was niets. Ook pluggen nam ik het liefst vrij donker, het moest allemaal niet te veel opvallen. Ook had ik het gevoel dat je zo diep als maar enisgzins mogelijk moest vissen. Of het nou diep was, of ondiep. En nou vis ik dus verreweg het liefst met zilver! Liefst chroom. Zelfs in helder water hoor. Die delta’s bijvoorbeeld, die vissen van uit hun eigen hartstikke hoog. En ze zijn chroom. In helder water gewoon een lullig gezicht, het lijkt wel een kermiswagen, zo’n ding. Maar ze klappen er doodgewoon op hoor, en hoe! Weer een vooroordeel afgeschoten. Nou de rest nog...

Heren, ik hoop volgende week echt op wat beter weer. En ik wens u veel mooie vis toe.

Een Petri Heil!

Jan Junge

Bron: Jan Junge
© Onderlijnenvooropzee.com