Frunnikers! Met Henque ‘doodaas’ Kootkar naar de BM vandaag. Goede weersverwachtingen, windkracht 2, in ieder geval westelijk. Halfzon. Maar het is maandag, de vakanties zijn voorbij. En ik moet de Moerdijk over... Op de Maasroute gaat het al mis: file. Erger dan het ‘gewone’ ‘langzaam rijdend verkeer’. Toch geeft de verkeersdienst vrijwel geen files aan vanmorgen, ‘slechts 50 kilometer’ en ik zit er niet bij.

Een half uur later en één kilometer verder zit ik er wél bij: “wegens aanrijding bij Dordrecht twee van de drie rijstroken dicht!” Ik heb het gevoel dat ik met de %&$@$# files een score haal van precies 50%. Altijd de lul! Henque bellen da’k later kom. Een uur later is het precies na de Moerdijkbrug plotseling over. Waar je net nog in de eerste versnelling, voet op de koppeling, stapvoets doorsukkelde ligt nu plots de weg geheel open! De linkerbaan is zelfs tot in de verte vrij! Hoe kan dat nou toch? Meteen rijd ik 120, 130 met die aanhanger erachter. Al heel snel sta ik voor de helling, gelukkie: de slagboom van het recreatieterrein staat open, kost nix vandaag. Komt zeker door die file.

Vlot ga ik te water. Henque bellen dat ik er aan kom. Heel eventjes warm draaien, dan volgas. Ik scheur over het water. ‘Heel indrukwekkend,’ vertelt Henque later, ‘hoe jij er aan kwam.’ Ik zwel van trots. “Nóg meer zwellen?’, mompelt Murphy, ‘kán dat dan?”

We gaan op weg. Het water blijkt bedekt met een groen laagje blauwalg. Getver! Omdat er zo weinig wind staat ligt het overal. Ik doe mijn Ukko ‘staartjes’plug er weer op, Henque de bekende driedelige grote SPRO. Al tegen half tien, da’s dus vlak na de start, heeft de zwaargebouwde Vlaardinger er eentje op! Gewoon onder die groene drab door, dus nix aan de hand. Ik neem geen risico en gebruik de gripper. Maar die snoek van Henque, da’s een kopschudder. En bovendien wil ie z’n bek niet opendoen. Altijd weer een probleem met die gripper, vandaar da’kum eigenlijk niet zo graag gebruik. Als de snoek z’n bek dichthoudt – en die doet ie alleen maar open als ie gaat rammelen – dan sta je toch mooi voor lul met je gripper. Maar ik krijg ‘m toch naar binnen uiteindelijk, en omhoog gaat ie. Zoals altijd moet de snoek dan wild spartelen als ie op het hoogste punt komt, maar ik houd de dreggen vér van me, dit keer. M gromt teleurgesteld. Helemaal gaaf is de vis niet, er zitten wat plekken op, maar gezond is ie wel. Hij is 78. Een hele leeftijd. Geintje mensen, ik kán het niet laten gewoon, al weet ik dat ie al vele malen gebruikt is.

“Nét ontbeten, even geen trek dit keer...”

Ik zie bij deze foto min of meer tot mijn opluchting dat ook Henque lijdt aan het ‘Junge-syndroom’: wat je ook doet, die snoek blijft klein. Je moet dus even weten dat Henque zijn armen hier – op mijn uitdrukkelijk bevel – zo vér mogelijk gestrekt heeft! Het effect is aardig, maar meer ook niet. Nee, dit is géén zestiger, maar een snoek van bijna tachtig!

We trollen vrolijk verder. Het weer is schitterend. Wel veel zon. En wat zijn er weinig vissers. We zien wel de oude-man-en-zijn-vrouw, in hun kleine bootje op weg naar hun stek. We wuiven vriendelijk. De recreatiehaven wordt gepasseerd. We trollen de grote kom erachter af. Niets. We tjoeken weer terug, komen uiteindelijk weer bij de steiger. En daar, tegen elven, wordt mijn plug plotseling tegengehouden. Snoek! Het formaat valt wat tegen, 72 is ie. Ook een vis met enkele schrammen. Er zitten hier aardig wat aalscholvers!

Wanneer je goed naar de photo kijkt dan zie je da’k de snoek niet helemaal koosjer vasthoud. Let even op die wijsvinger van de linkerhand, dat is de rechter op de photo. Zie je dat? Nou weten julij (geen schrijffout) wellicht nog dat ik bij de ‘Rob Vermeer’ sessie een dreg in mijn hand kreeg die er meteen weer werd uitgerukt. Die vinger werd toen stijf en gevoelloos. En nog steeds is er een deel van die vinger minder gevoelig, terwijl het deel van de binnenkant van mijn hand - de muis - waar de dreg binnendrong, ook nog gevoelig is. Er moet een zenuw beschadigd zijn, vandaar die gammele greep. M. knikt tevreden... Het heeft bést wel iets stoers M, ‘scarface’, zoiets.

“Niet zo lullen Junge, vissen!” Jullie hebben groot gelijk. Waar waren we gebleven. Oh ja, zo ongeveer op de Grote Put bij de steiger. We varen nu verder naar de flat. Gaan daar werpen. Niks. We varen het kanaaltje maar eens op. Erg veel waterplanten nog. Toch maar eens even naar Puttershoek, misschien is de baars wel los daar. Er is niets los. Terug maar weer. Maar bij het laatste stukje dat we terugslepen krijg ik er toch nog een snoekje op. Henque gaat foto’s maken van de ‘dril’, maar hoe hard hij ook drukt, de camera lijkt niet te werken. Klopt! Het knopje blijkt op ‘video’ te staan. Geinig filmpie overigens.

Op de steiger inmiddels twee witters. Nog steeds geen karpervisser gezien en ook geen collega-trollers. We gaan eens even verticalen op het diepere stuk. Ook niets. Naar de Recreatiehaven maar weer. Niets. Er langs, de grote put op. En daar, ongeveer in het midden, op dezelfde plaats waar Leo een jaar eerder en ik twee maanden terug een mooie ving, krijgt Henque er eentje op z’n driedubbele Spro. Meteen weet de gewichtige ex Rotterdammer dat dit een móóie moet zijn. De plughengel komt fraai krom te staan. Henque komt nu zelfs overeind, en dat doet Henque niet gauw. Al snel komt een mooie snoek aan de oppervlakte. Een hele mooie zelfs. Kan wel eens een metersnoek zijn! Zelfde probleem als bij de vorige: bek dicht! En die grote plug maar rammelen aan de buitenkant, vlak bij mijn hand. “Toe maar!”, roept Murphy! Teringlijer!! Maar uiteindelijk krijg ik de gripper er in en omhoog gaat de snoek. Klapperdeklap-bens-boem-bonk!! Maar daar ligt ie op de mat. Mooi hoor. Meten: 94!! Gefeliciteerd Henque!

We maken nog eens een paar rondjes op deze stek. Maar het zou al te mooi zijn... Wat nu? We besluiten om het eens aan de andere kant te proberen bij Mijnsheerenland. We zijn er in een oogwenk en stoppen bij de 10 meterput. Ik probeer het talud aan te houden, wat redelijk lukt. We zigzaggen over een breed dieptebereik, zo tussen de 3 en de 10 meter. Maar helaas, niente. Door naar achteren, waar de havens liggen. We worden aangeroepen door een man die aan z’n bootje werkt. Of we al wat hebben. Ja? Nou, het is anders maar wat slecht. Het bekende verhaal. We varen langs de linkeroever weer terug. Het is hier mooi. Maar vangen ho maar. Weer terug, volgas. Maar ook hier is het niets. Heb ik net gezegd dat de Binnenmaas een middagwater is, vangen we vier snoeken in de ochtend! We komen weer bij de steiger. De witter heeft al-met-al drie magere visjes gevangen! We doen nog een rondje. Maar het is tevergeefs, de vis zit muurvast. Nokken. Ik zet Henque af op de steiger. “Goede reis!!”.

Tja, wat nu? Het is nog relatief vroeg, uur of vijf of zo. Ik ga nog een keer verticalen. Niets. Ik sleep langs de oever terug naar het recreatieoord waar mijn trailer staat. Er komt net aan man aan die kennelijk op de steiger wil gaan witten. Ik maak een praatje. Het is verdorie een karpervisser die gewoon voor de gein wat visjes gaat tikken hier op de steiger. En inderdaad, raakt ie wel eens een tuigje kwijt aan karper! Er stopt een auto, vismaat stapt uit. Die heeft een grotere stok bij zich en daar hangt een grote snoekdrijver aan. KLAPS!, klinkt het achter me. Krijg nou wat, snoek! Ik grijp een hengel met een shadje en ga er op af. Werpen en pompen. Weer slaat de snoek in het oppervlak. Ik sta voor lul. Verticalen. Ook niet. Dan vangt de witter een voorn en die gaat aan de snoekstok. Nou, dat kan niet lang duren! Maar het duurt wel degelijk lang. Ook de levende voorn kan de snoek niet verleiden. Dan krijgt de witter de snoek achter een gehaakt voorntje aan! Zou het kunnen dat een snoek gewoon speelt met de voorntjes en eigenlijk helemaal niet wil grijpen? “Je moet ‘t eens met een pilkertje proberen”, zegt de snoeker en hij overhandigt me het kleinood. Het blijkt een mini-lepeltje. “Heb ik er hier wel een dertig mee gevangen, achter elkaar!” Ik pilker er op los. Tevergeefs. Ik nok er definitief mee. Wegwezen. Stel je voor dat straks die slagboom gesloten is! Het traileren gaat prima. De boom blijkt open. Naar huis, lekker bijkomen op de bank. Hmmmm...

Mijne Heren, dat was het dan weer. Tot lezens en uiteraard Tight Lines!

Jan Junge,

NB. Ik zag toevallig bij de Gamma een klein model superkniptang voor een aardig prijsje, ruim een tientje. Geen topkwaliteit natuurlijk, maar precies geschikt voor dreggen in je vingers. Knipt drie millimeter gewoon staal en 2 mm gehard. Gewone spijkers en een dikke proefdreg gingen zó doormidden, de snede bleef oké. Aanradertje.

Bron: Jan Junge
© Onderlijnenvooropzee.com